_{از دیوارهای تو آویزان می کنم}

_{عشق بی پایانم را}

_{لابه لای باران جا می گذارم}

_{چشمهایم را}

_{و فریادهای خاموشم را}

_{در سینه تو می نشانم}

_{دهان من  میان سکوتی عمیق گیر کرده}

_{که جز به چشمان تو}

_{دل نمی بازد}

_{و جز به رویای تو}

_{تن نمی ساید}

_{به من پناه آور}

_{که امشب میزبانی نا خواسته ام}

_{آنگاه که خیال تو می گذرد}

_{تمام باران}

_{تنها به تو}

_{لبخند می زند}

3.......................................................

بی کرانه ام

که بر سینه ام قدم می گذاری و 

بر تن تب دارم دست می کشی

آه

یال های خروشان گیسوان تو

چه حقیرانه بر من می نگرند

سلولهایم را می کاوند

و در تاریکترین نقاط قلبم

عطر تو را جا می گذارند

 من

خوشبخت ترین جزیره ام

و تنها تویی

که نقشه این راه گم شده را

می دانی

دراز کشیده ام

کلمات

مثل کابوسی توی سرم

رژه می روند

روی نگاهم

خواب یا بیدار؟

اصلاْ چه فرقی می کند

این گورستان قدیمی

با شلیک هیچ تفنگی بیدار نشده است

درست شبیه من

- که بدون فشنگ -

به سربازی فکر می کنم

که آخرین مهره را نشانه رفته است

         **

این بازی سالهاست

طرف دیگری ندارد

از خیالت بر می گردم

با کلیدی شکسته در جیب و

قدم هایی مه گرفته

روی صندلی ام

غروب را سر می کشم

آنقدر که حس می کنم

تنها نقطه روشن جهان

چشمان توست

که شبیه فانوسی

انتظار دستهایم را می کشند

و من که هرروز

با پلک های یخ زده

با لب های گم شده

دنبال تو می آیم

 تازه یادم می افتد

بین این همه تاریکی

با کلیدی شکسته

چگونه باید نامت را فریاد بزنم

از کدام مسیر

با کدام فانوس !؟

برای بانوی ترانه و تنهایی                         

   " نگین "                                               

............................................                       

من داشتم از خودم می گفتم             

و تو

که چشمهایت را

از خاطراتم بر می داشتی .

ما خیره بهم ماندیم

وقتی دریا

تکه هایمان را با خود

به هیچ شهر گم شده ای نبرد .

وقتی آخرین نفس ها را

در سرزمینی کشیدیم

که طعم بوسه هامان را  

از یاد نبرده بود .

تو مرا گره می زدی

گره

به خودت

تا من بمانم

و صدایت که هر غروب

بشکند در باد

در موج

در  من

من ؟

من هنوز بدون تو

زنده ام ؟

^{تقدیم به استاد عزیزم  : مسعود صادقی بروجردی}

^{مرد واژه های روشن}

.......................................

میان سینه سوخته ات

اتفاقی است

در ذهن روزهای نیامده می پیچد

تا در انبساط واژه هایت

مردی

 هرشب

حس سر کش مرگ را

 میان شانه هایش

رام کرده باشد

تنهایی که آمد

تنگ

ماهیان مرده اش را

به رودخانه سپرد

و علف های هرز آنچنان روئیدند

که زمین فراموش کرد

خوشبختی

      بیشه ای بود

          که از شاخه هایش پرید و

                با قفسهامان

                      تنهایمان گذاشت